Blog

15591989_10210441702015545_655026840_n

Τρώω όπως σκέφτομαι!


Πώς άραγε μπορούν οι σκέψεις μας να επηρεάσουν τον τρόπο που τρεφόμαστε; Είναι δυνατόν οι σκέψεις μας να παρεμποδίζουν την απώλεια βάρους; Γιατί τρώμε κάθε φορά που είμαστε «πεσμένοι» ψυχολογικά; Ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας είναι υπό το πρίσμα κάποιων πεποιθήσεων που δεν μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε. Είναι ο τρόπος που μάθαμε να «βλέπουμε τα πράγματα» από παιδιά.

Μία γνωστή φράση λέει «δίαιτα από Δευτέρα» και κρύβει μέσα της την αναβολή. Γιατί όμως αναβάλλουμε κάτι που θέλουμε; Γιατί χρειαζόμαστε την αναβολή; Αν μπορέσουμε και αναγνωρίσουμε κάποιες σκέψεις – πεποιθήσεις πίσω από κάθε μας αναβολή θα βρούμε «μάλλον θα αποτύχω», «δεν θα τα καταφέρω ποτέ». Έτσι, για να μην έρθουμε αντιμέτωποι με την αποτυχία αναβάλλουμε μία νέα προσπάθεια.

Και γιατί θέλουμε να χάσουμε βάρος; Μία προφανής απάντηση θα ήταν για λόγους υγείας. Συχνά, όμως, το κίνητρο μας είναι η εικόνα που θα έχουν οι άλλοι για εμάς. Η γνώμη των άλλων, δηλαδή, μας κινητοποιεί. Σκέψεις – πεποιθήσεις που θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε σχετίζονται με χαμηλή αυτοπεποίθηση και κακή εικόνα εαυτού. Σκεφτόμαστε πως «μόνο αν είμαι αδύνατος-η θα με αποδέχονται, θα με αγαπούν», «κανείς δεν θέλει έναν εύσωμο για φίλο-σύντροφο-υπάλληλο», «δεν αξίζω».

Αυτές οι σκέψεις βρίσκονται πίσω από κάθε μας συναίσθημα και κάθε μας ενέργεια. Μας κινητοποιούν, μας διευκολύνουν ή μας εμποδίζουν. Έτσι, ενώ ξεκινάμε μία προσπάθεια, σκέψεις όπως «δεν θα τα καταφέρω» «είμαι ανίκανος» εμποδίζουν την τήρηση και εφαρμογή ενός προγράμματος. Σε ένα πρόγραμμα διατροφής, κάθε μικρή ατασθαλία ερμηνεύεται ως αποτυχία και ανικανότητα, επιβεβαιώνουμε την πεποίθησή μας ότι δεν θα τα καταφέρουμε και σταματάμε την προσπάθεια.

Γιατί, όμως, νιώθουμε μία ανάγκη να φάμε κάτι (συνήθως ανθυγιεινό) κάθε φορά που είμαστε στενοχωρημένοι; Το φαγητό τελικά γεμίζει το στομάχι ή το κενό συναίσθημα; Από βρέφη έχουμε μάθει να συνδέουμε τα αρνητικά συναισθήματα με την πρόσληψη τροφής. Τις περισσότερες φορές το κλάμα οδηγεί σε λήψη τροφής. Στη συνέχεια, τα παιδιά δωροδοκούνται με γλυκίσματα, κ.ά. Μαθαίνουμε να μην ερχόμαστε αντιμέτωποι με δυσάρεστα συναισθήματα, να μην τα διαχειριζόμαστε αλλά να τα απαλύνουμε με κάποια τροφή. Πρόσκαιρα μπορεί να νιώσουμε ικανοποίηση αλλά αμέσως κατακλυζόμαστε από ενοχές. Έτσι ακολουθεί ένας φαύλος κύκλος νιώθω θλίψη – τρώω – νιώθω ενοχές – νιώθω ανήμπορος – νιώθω θλίψη – τρώω κ.ο.κ.

Οι σκέψεις και η σχέση μας με το φαγητό είναι κάτι που έχουμε μάθει. Αυτό σημαίνει πως μπορούμε να μάθουμε καινούριους τρόπους που θα μας κάνουν να αγαπάμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, να τον αποδεχόμαστε, να νιώθουμε ικανοί, να αναγνωρίζουμε και να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μας. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει το άτομο να τροποποιήσει τις πεποιθήσεις τους, να αυξήσει την αυτοεκτίμησή του, να του μάθει να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα του αλλά και να το εκπαιδεύσει στην τήρηση ενός προγράμματος διατροφής τόσο στη φάση της απώλειας βάρους όσο και στη φάση της συντήρησης.

 

Αγωγιάτου Χριστίνα

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Κοτυώρων 18, Καλαμαριά

Τ. 6977407687

Comments

Comments are closed.